| تبليغات | X |
هر لحظه حرفی از اعماق مجهول درون ما می جوشد
و همچون زبانه های آتش آتشفشانی
از سینه جستن می کند و از حلقوم بالا می آید
تا از دهانه ی آتشفشان
از دهان ما سر بردارد و بیرون ریزد
و سر به آسمان روح ،
چشم به راه آن من دیگرمان بردارد و نمی شود.
نمی توان ، که زنجیرها فرا می رسند
و لب ها را فرو می بندند
و طناب ها بر گردن می پیچند
و حلقوم را تا لحظه ی احتضار می فشرند
و می فشرند...
تا نفس زندانی می شود
و خفقان می رسد
و چهره کبود می گردد و سکوت ...!
و چه سکوت کبود سنگین بی رحمی...
آفتاب سر صبح
مثل انگشت خدا
بر سرم خورد و سپس
راه را دیده نهاد
از سوار دل کوه می آیم
از نفسهای سپید
به تمنای صدف
تا به سنگینی عشق
راه را آب بپاش
رهروی کوه نوا می آید
تا برای دل ماه
آتشی شعله کند
آتشی تا به پایان افق
آتشی از دل آب
به ره خانه خراب
ماه را می گویم
طفلکی عاشق نور و نفس است
اکنون در پی آب بی هوس است
روی ماه رفته به باد است و سیاه
از پس عشق به سنگهای غریب
خورده خورده شده است آن تنها
آه این مجنون است
یا حریص دنیا
به صدای یه سراب !
شعر از : سراب شمس
. . . . .
